Het afgescheiden zelf kan niet luisteren naar het leven

Het is duidelijk dat de tweede schok van de mensheid niet verwerkt kan worden door het afgescheiden zelf. Zelfs niet door de wel opgevoede ethisch handelende versie daar van. Noch het afgescheiden traditionele zelf, noch het afgescheiden moderne zelf is in staat de controle op te geven waardoor het in contact kan komen met het leven zelf.

Het leven begint je te vertellen dat het zo niet verder gaat

Daarom is het niet in staat in het hele wezen geraakt te worden. En daarmee kan het zich niet verenigen met de evolutionaire puls die ook in hem klopt en door hem heen stroomt en die om een antwoord vraagt.
En waar dat antwoord niet gegeven wordt begint het leven dat je bent te protesteren. Het begint te vertellen dat het iets anders van je wil in de vorm van overspannenheid of andere kwalen. Maar dat geldt niet alleen voor het leven dat je zelf bent, maar ook naar het leven dat de aarde in zijn geheel vertegenwoordigt.

Het afgescheiden zelf ligt in tweeën

Het afgescheiden zelf ligt ook in zichzelf in tweeën. Het probeert zijn eigen wezen onder controle te krijgen als een cultureerbaar wezen (traditionele zelf) of als een te manipuleren eenheid (moderne zelf). Het probeert van het wonder dat we zijn een mens te maken (traditionele zelf), of een machine (het moderne zelf). Het doet dan alsof ‘menszijn’ een toepassingsgebied is van tips en trucks. En wel zonder het wonder dat we zijn van binnenuit te leren kennen en het zo eventueel als een gevoelig en uniek wezen te kunnen leren begeleiden. Want dat vergt een innerlijk weten en van binnenuit integraal kennen van jezelf op fysiek, emotioneel, mentaal en transmentaal niveau.

De dualistische denkgeest piekert heel wat af

De Westerse geest is een dualistische geest. Dat wil zeggen dat het denkt de wereld te kennen door objecten buiten zichzelf te identificeren en de relaties er tussen vast te stellen. De wetenschap perfectioneert dit proces door hypothese toetsend onderzoek. In het dagelijkse leven dient de dualistische denkgeest vele praktische doeleinden.
Maar op het moment dat het er op aankomt om onze eigen levensvragen te beantwoorden die met de waarde en betekenis van ons leven voor onszelf, de ander en de wereld te maken hebben, komen we niet zelden in gepieker terecht.

Vragen beantwoorden over het leven dat we zelf zijn

We proberen ethische en andere levensvragen te beantwoorden alsof het dualistische puzzels zijn die we kunnen oplossen. Maar we vergeten dat we zelf het onderwerp zijn. En dat kunnen we alleen leren begeleiden als we het van binnenuit leren kennen. Daar helpt een schoolboek of wetenschappelijke kennis ons alleen verder als het van binnenuit geverifieerd kan worden. De vraag begint bij onszelf: Hoe kan ons innerlijke oog, getraind en geslepen worden met onderscheidingsvermogen waardoor we ons zelf van binnenuit zien.

Integrale Yoga voor jezelf en de aarde

We zullen onszelf eerst vanuit ons eigen subjectieve bewustzijn moeten leren zien en kennen, fysiek, emotioneel, mentaal en transmentaal; integraal dus. Dan kunnen we het leven dat we zelf zijn leren begeleiden. En daarmee schept het individu in zichzelf de voorwaarde om het grotere leven dat de aarde vertegenwoordigt te kunnen omarmen en met zorg te omhullen. Zo’n individu permitteert zich niet meer het leven te besmeuren. Het weet bovendien dat het ook zelf dat leven is. Daar heeft het geen extern gefundeerde ethiek meer voor nodig. Ethiek is dan een zelfrealisatie geworden die in het hart aanwezig is.

 

One Comment

  1. leo Mulder juni 22, 2014 at 11:46 am - Reply

    Beste Mauk.
    Er is een iets wat ik zoek, mijn geraaktheid in woorden van anderen en de impact die het heeft op mij, hoewel het mij duidelijk is dat de woorden van anderen niet van mij zijn, raak ik vaak verward en weet die niet te ontwarren, wat is van mij en wat van de ander en de reactie die ik gaf was vaak niet datgene wat ik wilde zeggen, er bleef vaak een katterig gevoel achter.

    Gister zat ik op de bank en het leek net alsof ik binnen mijzelf een spoor kon volgen, een spoor wat geactiveerd werd door impulsen, visueel of mondeling buiten mij.
    Bij ieder woord ontstond een verhaal in mijn hoofd, een verhaal van mij wat niet pers’e binnen de context van andermans verhaal valt, andermans woord schept een verhaal bij mij, maar wie is dan de observeerder, die dit proces herkend?

    Ergens is er iets in mij dat zegt; je hoeft het niet te schrijven want over een week is het ontward en kan het rusten in iets groters, meer ruimte.
    Maar dan doe ik het weer alleen, wil ik niet en vraag aan anderen wie herkend dit en wat doe jij er mee?

    groet Leo

Leave A Comment

drie + twintig =